| |
 |
Vuurtje?!
Persoonlijk | Verslaafd
|
23 Oktober 2007 | 19:55:18
|
 Ja hoorrr..daar ís ze weer!
Naarmate mijn verblijf bij wordpress.com vorderde, begon ik
puntpunt-én-él én daarmede mijn
mede-puntpunt-én-éllers steeds meer te missen en drong
de gedachte aan een heuse come-back zich steeds meer op in mijn
verknipte brein. So here I am. Take it or leave it...
In deze tijd, waarin wij rokers steeds
meer als paria's behandeld worden, is het toch fijn dat je, tussen je
eigen vier muren en onder je eigen dak, zonder vermanende vingertjes
en afkeurende blikken je saffie nog zorgeloos kan opsteken. Na het
eten, na de sex, tijdens het bloggen, het tv-kijken, het telefoneren,
het schijten, het strijken of als je met een wattenstokje de
cheddarkaas uit je oren aan het peuren bent. Het mág! Het zijn
immers jóuw vergeelde gordijnen en plafonds, jóuw ramen
waar de bruine nicotinedrab vanaf druipt en jóuw kleren die
ruiken alsof je ze in de Barclayfabriek te drogen hebt gehangen. Who
the fuck cares? Nou heeft uw verslaggeefster van “Een Tas vol”
een wederhelft die óók rookt als een kalkoven. Speciaal
op uitgezocht. Negatief banksaldo geen probleem, size doesn't
matter(hoewel..met een mininum van 18 dan...) en of ie nou in een
Jaguar of op een gejatte fiets rijdt: I don't give a damn. Als ie
maar rookt. En dat doet ie. So far, so good. Er is echter éen
probleem dat als een heet ijzer tussen ons in hangt. Of liever
gezegd, bij hém in zijn broekzak. Aanstekers. Elke godvergeten
dag zoek ik me continu een slag in de rondte naar vuur om de brand in
mijn geliefde saffies te kunnen steken. Wederhelft-lief heeft er een
sport van gemaakt om zich consequent álle aanstekers toe te
eigenen. Is hij bij zijn moeder, in de stad of op zijn werk, loopt ie
bijna krom van alle vuurmakers die hij mee zeult, terwijl
ondergetekende van pure armoe als een heuse holbewoner met twee keien
vuur moet zien te fabriceren. Néé, lucifers zijn in zo'n geval óók niet te vinden, of het moet een doosje zijn met al "getestte" lucifers.Spreek ik hem er, subtiel en uiterst
vriendelijk(Vuile egoist! Heb je nou góedverdoeme weer al die
aanstekers bij je potlood zitten?), op aan, dan krijg ik te horen dat
ik mijn aansteker maar gewoon bij me moet houden. Dus als ik míjn
aansteker, in míjn eigen huis(oké, ons eigen huis, maar
dus óók de mijne) op míjn tafel laat liggen, dan
is het míjn eigen schuld als hij in zíjn broekzak
verdwijnt. Moet niet gekker worden! Grrr...mánnen...
Ik ben Tassie. Heeft iemand een vuurtje
voor me? Kus.
|
|
|
|
|
Mooi weer en bloed moet.
Bizar | Broodje aap?
|
08 Januari 2007 | 17:38:23
|
 Jahoorrrr...tover die laaguitgesneden naveltruitjes, die minirokjes en die teenslippers maar weer tevoorschijn, want het wordt hottt
in Lolland, aldus het KNMI. Dat wordt dus een paar maandjes eerder
narcissen jatten in de gemeenteplantsoenen. We zullen zien wat Piet
Paulusma daar vanavond over te vertellen heeft. Dat wil zeggen, áls hij
er vanavond nog wat over kan vertellen. Volgens het immer populaire GeenStijl heeft Pietje namelijk AU!. Paulus Pietsma Piet Paulusma stond namelijk niet óp het zebrapad en dus dacht die aanscheurende automobilist dattie niet hoefde te stoppen.
Hoax? GeenStijl kennende mogen we dat met aan zekerheid grenzende
waarschijnlijkheid aannemen. Afgelopen weekend verklaarden ze immers
ook al dat Felix Meurders een enkeltje eeuwige jachtvelden had geboekt,
terwijl meneer Meurders op dat moment doodleuk op Radio 2 te
beluisteren was. Hoewel uw verslaggeefster van "Een Tas vol" een trouwe
lezeres is van GeenStijl, vraag ik me toch danig af wat de redactie van
GeenStijl nou eigenlijk wil bereiken met het massaal deaudverklaren van
alom gerespecteerde *kuch* bekende Lollanders. Wij klootjesvolk zitten
namelijk niet zo te wachten op "deaud", om maar even in GeenStijl-stijl
te blijven. Dat blijkt uit de geshockeerde reacties na het uitzenden
van Talpa Tien-programma Anatomie voor beginners.
Een open-beenbreuk bij Ingang Oost bekijken we, met het bord op schoot,
zonder probbies. Een open-hartoperatie bij Chirurgenwerk kijken we net
zo makkelijk weg als Sesamstraat. Maar als een patient de pijp aan
Maarten heeft gegeven en dan even vakkundig word opengesneden dan komt
ineens de kalkoen van afgelopen kerst via de slokdarm weer omhoog. Ik
heb dit omstreden programma helaas gemist, doch mijn vriendje
heeft het wel gezien, en die heeft halverwege maar doorgezapt naar
Southpark. De volgende aflevering is deze bloeddorstige dame van de
partij, mét een zak hamka's binnen handbereik.
Ik ben Tassie. Waar is mijn zonnebril? Kus. |
|
|
|
Niet-rokers gaan óók dood.
Gezondheid/Roken | Verslaafd
|
03 Januari 2007 | 20:13:32
|
 En..
hoe staat het ervoor met uw voorgenomen voornemens? Ligt erin uw
kühlschranke inderdaad alleen nog maar konijnevoer, linera en slimfast
of heeft de eerste reep sjokola zijn plekje alweer veroverd? Heeft u de
moed al gevonden om op die calorie-verslindende hometrainer te klimmen
of heeft u tot nog toe alleen uw grote teen er voor de zoveelste maal
aan gestoten? En hoe gaat het met de stop-pogingen van de verstokte
rokers onder jullie? *Steekt er nog maar eentje op...kuch* U ziet het
goed, uw verslaggeefster van "Een Tas vol" is nog volgas de fik erin
aan het steken. Ach, áls ik zou willen stoppen dan zou ik dat zó
kunnen. No problemo. Ik ben niet verslaafd hoor. Ik rook voor de
"gezelligheid". En inderdaad, het ís ook heel "gezellig" als je tijdens
een geanimeerd gesprek om de halve minuut bent afgeleid omdat je je as
af moet tikken of in blinde paniek en met een hoop binnenmonds gevloek
je tas leegstort omdat je je aansteker weer eens kwijtbent. En ik ben
ook een stuk "rustiger" als ik aan mijn sigaretje lurk. Behalve dan die
keren dat ik op een feestje ben en de stresshormonen door mijn
geasfalteerde lichaampje gieren omdat ik nog maar één sigaretje in mijn
pakje vind óf als ik die
bloody-god-damned-f*cking-tiefus-tering-aansteker alwéér niet kan
vinden. Maar goed, als het móet dan kan ik moeiteloos een hele
middag zonder mijn goede vrienden Peter Stuyvesant, Samson en Rizla
doorbrengen. Ik bedoel maar. Vanmiddag heb ik een hele middag tesamen
met mijn bloedjes van kindertjes, waarvan ik overigens met gepaste
trots kan zeggen dat ze beiden negen maanden lang in een rookvrije
baarmoeder hebben vertoefd, in een subtropisch zwemparadijs
doorgebracht. Duiken was toegestaan in de daarvoor bestemde baden, zelf
meegebrachte etenswaren mochten genuttigd worden mits dat niet in de
bassins gebeurde doch roken was in het gehele complex strikt verboten.
Een middag zonder blaffers, appeltje/eitje. Alleen losers en Nel
Veerkamp die dat niet zouden kunnen handelen. En ik bén geen loser,
toch? Want iemand die buiten bij krap 5 graden, een snerpende
zuidwestenwind en in de stromende regen in haar badpakje, met een veel
te klein handdoekje om haar middel en blootsvoets in de blubber haar
saffie staat weg te dampen, díe kan je toch wel een echte die-hard noemen.
Toch?
Ik ben Tassie. Gerookt vlees gaat het langst mee. Kus. |
|
|
|
Soppen en zuigen.
Wetenschap | Gestoord
|
29 December 2006 | 17:52:24
|
 Engelse wetenschappers hebben zich zo op de valreep naar het nieuwe jaar maar weer eens verdiept in een nieuw onderzoek, en de uitslag is, zoals we van Engelse wetenschappers gewend zijn, weer even bizar als ridicuul. Vrouwen die minimaal 5 keer per week een half uur tot drie kwartier soppen en zuigen, lopen minder risico om borstkanker te krijgen. Mijn kop er góedverdoeme van af, als dit team van kansloze onderzoekertjes niet uitsluitend van het mannelijke geslacht is! Ik zie het alweer helemaal voor me. Zo'n minkukel van een vent die nog te besodemieterd is om des ochtends het tandpastadopje op de tandpastatube terug te draaien, om nog maar te zwijgen over het gebrek aan motivatie om de uitgerochelde tandpastafluim weg te spoelen door middel van het opendraaien der kraan, wat hooguit 2 seconden arbeid vergt. In de keuken weet meneer er, in de 15 minuten voor hij naar zijn labaratoriumpje moet, een waar slagveld van te maken, want van zijn bordje, mes, vork en/of lepel en koffiekommetje in de vaatwasser zetten heeft deze pauper nog nimmer gehoord. Het buitenzetten van de vuilnisbak word voor het gemak óók maar even vergeten en de stofzuiger heeft ie, na al die jaren, nog nooit weten te localiseren, laat staan dat ie überhaupt weet hoe het apparaat te hánteren. En dat hoeft ook niet, want dat is vrouwenwerk en hij zorgt immers elke dag voor brood op de plank. Typisch een triest gevalletje van jaren '50 mentaliteit. Ik werk me de kolere, en jij niet, want huisvrouw zijn is geen baan, dus heb jij alle tijd om te soppen en te zuigen. En als je niet sopt en zuigt, of in ieder geval niet goed genoeg volgens het goeddunken van het onbestorven fossiel, dan wordt er gedreigd met hel en verdoemenis en borstkanker. Ik heb al een donkerbruin vermoeden wat de volgende emotionele chantage wordt, mocht dit dreigement niets uithalen. Dan wordt er gewoon gesuggereerd dat mannen AIDS krijgen van soppen en zuigen. Bewijs geleverd.
Ik ben Tassie. Gelukkig is zuigen mijn hobby. Kus. |
|
|
|
Een zuigende kerst.
Feestdagen/Kerst | Typisch Lolland
|
25 December 2006 | 12:23:52
|
 En
daar zit je dan met je goeie gedrag... Eerste kerstdag. Je kerstontbijt
met grote rampspoed naar binnen geharkt, wachtend op de volgende
vreterijen die op tafel worden neergeplempt. Moet geen probleem zijn
want de koelkast barst bijna uit zijn voegen. Voor de kids de
kerstceedee, gezongen door de Kwelende Mereltjes of de Lallende
Lijstertjes, opgezet en als je geen koters hebt staat de radio
uiteraard afgestemd op Sky Radio waar met irritante regelmaat Mariah
Carrey met All I want for X-mas of Band Aid komen langsgebounced. Ja,
daar zit je dus, met je goeie gedrag, gestoken in je nieuwste
feest-outfit, die je op de valreep nog even bij Hennes en Mauritz uit
de rekken hebt gerukt, want je moet tenslotte wel een beetje kek voor
de dag komen bij je schoonouders waar je met gezonde tegenzin vanmiddag
acte de presence moet gaan geven. Schoonmama loopt gestresst als een
kalkoen zonder kop heen en weer met toastjes en dergelijke die jij dan
maar in godsnaam droog naar binnen schuift want die uitheemse exquise
truffel-en apfelstrüdelpaté krijg je met de beste wil van de wereld
niet je strot in gedouwt. Je vraagt je af waar de selleriesalade
blijft, maar dat vindt schoonmama natuurlijk te ordinair voor deze
gelegenheid. Tjaja, daar zit je dan met je goeie gedrag. De
gespreksonderwerpen zijn op twee vingers te tellen. Of het gaat over James Brown,
de geluksvogel die tenminste dit jaar niet naar zijn schoonouders
hoeft, óf de prachtige nieuwe ivoorkleurige kerstballen in de
over-the-top-boom van schoonmama worden maar weer eens aangehaald. Het
culinaire kerstdiner komt steeds dichterbij, en terwijl je ongezien je
volle pens enige vrijheid geeft door de knoop van je pantalon los te
maken vraag je je paniekerig af wáár je vorig jaar nou ook alweer het
gourmetstel hebt opgeborgen. Ondertussen worstelt je wederhelft met de
vraag of de met appeltjes-en rozijnen te vullen kerstkalkoen wel in de
braadslee past en of die braadslee überhaupt wel in de oven past.
Kerstmis...wat doen we onzelf ieder jaar toch weer aan? Nog twee
nachtjes slapen, dan zijn we er weer voor 363 dagen van af. Al met al
wenst uw verslaggeefster van "Een Tas vol" u toch hele fijne *kuch*
kerstdagen. En gedraag je.
Ik ben Tassie. Groeten aan je schoonmoeder. Kus. |
|
|
|
Gastlog: Spuiten met Boilingpoints.
Sexualiteit/Anticonceptie | Gastlogger
|
22 December 2006 | 20:00:59
|
 We schrijven 22 December 2006. Gezien het feit dat uw verslaggeefster van "Een Tas vol" zo'n beetje op haar wenkbrauwen loopt vanwege een slopende werkweek, die nog niet eens ten einde is, vandaag een keer geen hersenkronkel van mijn wicked mind. Gelukkig heb ik iemand bereid gevonden om voor één keertje de honeurs waar te nemen. Iemand die het bloggen tot *kuch* kunst verheven heeft. Scherp, cynisch, ongenuanceerd en humoristisch. In fact he's becoming more like me everyday.
Graag uw aandacht voor de gastlog van BOILINGPOINTS:
Landgenoten... Dit is Boilingpoints, de vriend, minnaar en steun en toeverlaat van uw verslaggeefster van "Een Tas vol." Na lang aandringen mag ik hier een stukkie plaatsen. Oh, wat zijn wij heden blij, we maken kennis met het spuitcondoom. Dit wondermiddel is uitgevonden door een Duitser. Als u met uw vriendin cq. vrouw weer eens enorm van bil wilt gaan en een spuitcondoom lijkt u de enige optie qua passende anti-conceptie? Lees dan verder. Men neme de stijve ollie-tollie ter hand en neme 30cm. afstand van het te bespuiten object. Spuit de chemicaliën op uw stramme kabouter en wacht een paar minuten. Klaar is uw condoom en uw kunt uw stijve boterletter met grote rampspoed in de schede van uw eega plaatsen. En nu niet meer klagen dat de reguliere condooms niet passen, daar ze veel te klein zijn, vanaf heden past die pet ons allemaal. Ik vraag me af, een spuitbus op uw nachtkastje met een ondefinieerbare substantie, wat u in het heetst van de strijd op uw toch al geplaagde lul moet spuiten? Ik weet 't niet. Dit komt de romantiek niet ten goede. Daarbij komt nog: hoe zit het met het "tuutje" wat het sperma opvangt? Daar hoor ik niemand over.... Have fun met deze wonderbaarlijke Duitse uitvinding en kijk uit met vuur.
Terug naar Tassie.
Chapeau! Ik had het niet beter onder woorden kunnen brengen. Wilt u meer van deze blog-o-fiel lezen?? Dan kan dat HIERRR en HIERRR...
En nou niet massaal overlopen a.u.b.
Ik ben Tassie. Schatje, mijn dank is groot. Kus. |
|
|
|
Winnen doe je bij de Postcode Loterij.
Bizar | Gestoord
|
17 December 2006 | 23:58:45
|
 Goed
nieuws voor mijn trouwe lezertjes! Tóch nog even snel een hersenkronkel
van uw verslaggeefster van "Een Tas vol". Zoals ik al eerder berichtte
ben ik niet zo'n golddigger dat ik met allerhande loterijen meedoe. Ik
heb mijn hoop gevestigd op de erfenis van een willekeurige Tassie-fan
en dat dat dan ook maar de moeite waard moge zijn. Mocht het zover
komen dat Gaston Starreveld, Winston Gerstanonogwat en Henny Huisman
met een complete cameraploeg voorzien van een regiment goedgevulde
enveloppen in mijn nederige straatje hun kamp opslaan, dan zullen ze
dus weliswaar meedogenloos mijn huisje voorbijgaan, doch dan weet ik in
ieder geval wél met welke buurtjes ik moet aanpappen om héél misschien
eventueel een plaatsje in hun testament te kunnen bemachtigen. Het kan
ook anders.
Niks geen kontje likken bij die irritante buurtjes. Je maakt jezelf
gewoon onsterfelijk belachelijk door de NPL(Nationale Postcode Loterij,
voor de minder begaafden onder jullie) te sue-en. Verleden jaar viel de
Postcode-kanjer in het immer gezellige Heusden
en mevrouw zag de vele pleurootjes ijskoud aan haar wit weggetrokken
neusje voorbijtrekken. Een optreden van Jan Smit, Lange Frans en Baas B
en Wolter Kroes was het enige graantje wat ze en passant dan nog mee
kon pikken, and that's all folks. Nu, een krap jaar later kwam ze tot
de conclusie dat ze met deze psychische vernedering twee dingen kon
doen. Zichzelf een kogel door haar schizofrene kop jagen óf de NPL voor
de rechter slepen wegens zware psychische schade veroorzaakt door het
mislopen van de poet, wat volgens haar dus geheel en al te wijten is
aan de NPL en niet aan het feit dat ze te begoedverdoemd was om
maandelijks een luttel bedrag af te laten schrijven voor de lootjes.
Blijkbaar was het vooruitzicht op een tuintje op
haar buik toch niet zo aanlokkelijk dus koos ze het laatste. Om mezelf
bij het oordeel van de meute te scharen: Kansloos ja. Maar wel een
ludieke manier om landelijke bekendheid te verwerven. Je komt in de
krant, bij Nova, op het Journaal, Hart van Nederland en wie weet welke
actualiteits-programma's nog meer. Als mevrouw een béétje zakelijk
inzicht heeft, kán ze proberen om er op die manier nog een slaatje uit
te slaan. Kan ze van die centen mooi haar advocaat betalen.
Ik ben Tassie. De Postcode Loterij helpt! Kus.
Update: Mevrouw blijkt ook een naam te hebben. Het gaat om Heléne de Gier. Natúúrlijk, hoe kan het ook anders? AASGIER dus... |
|
|
|
|
|
Shocking news! Uw verslaggeefster van "Een Tas vol" heeft haar tas gepakt en haar horizon verbreed. Kort samengevat komt het hier op neer, dat ik ervoor gekozen heb om elders op het web mijn hersenspinsels te dumpen. Hoewel ik het hier bij punt.nl altijd erg naar mijn zin heb gehad, hebben bepaalde gebeurtenissen mij doen besluiten om een nieuw stekkie te zoeken. Onder andere het onvrijwillig platgooien van de punt van Ben Stulen heeft hieraan bijgedragen. Bij deze wil ik graag mijn vaste lezertjes bedanken dat ze al die tijd mijn oeverloze gewauwel zijn blijven lezen. Maar hey, ik ben nog niet dood! "Een Tas vol" gaat dóór, en wel 
Zó, nog maar 363 dagen tot oud en nieuw. Begint alweer op te schieten. Kerstmeuk weer opgeborgen en vanavond eten we eindelijk weer eens oudhollandsche pot. Zührkohl mit wurst welteverstaan. De lutzers van de gemeente hebben de meeste restanten van het vuurwerk opgeharkt, dus die kunnen ook weer terug naar hun senseo-apparaat. Bij de weg... Ook zo met gemengde gevoelens hét filmpje van de ophanging van 
